Het nieuwe station van Guillemins, ontworpen door de Spanjaard Santiago Calatrava, zal ongetwijfeld een van de spectaculairste stations in Europa zijn. Santiago Calatrava is een hedendaags architect met wereldfaam.
Geen gevels… maar 50.000 m² binnenmuren
De bouw van het station werd toegekend aan CIT Blaton. Het schilderwerk werden toegewezen aan de Luikse Groupe Rinaldi, een van de belangrijkste ondernemingen van het land.
Op het menu van de schilders stond niet minder dan 50.000 m² aan muren van beton en betonblokken en 500 houten deuren. ‘De specialisten van de Groupe Rinaldi hebben voor de systemen van Herbol gekozen, zowel voor de muren als voor de deuren,’ verduidelijkt Vincent Slabbaert, Project Account Manager AkzoNobel, ‘en alles in het wit, geheel volgens de wens van de architect.’
De technische keuzes:
Voor de muren:
Herbol Putzgrund, een waterverdunbaar fixeermiddel dat diep indringt
- Herbol Innenweiss Supersatin, een zijdeglanzende, oplosmiddelvrije muurverf voor binnen.
Voor de deuren:
- Herbol Hydroprimer, een universele watergedragen grondverf
- Herbol Aqua PU Satin, een polyurethaan-acrylaat zijdeglanslak.
Niet gemakkelijk om te schilderen terwijl de HST voorbijraast
Het schilderwerk begon in oktober 2008 en werd in juni 2009 beëindigd. De ploeg schilders (3 à 10 afhankelijk van de fase van het werk) heeft, in de wel erg bijzondere context van een spoorwegstation in gebruik, kilometers muren geschilderd in hallen, toegangen tot het perron, in technische lokalen, enz. ‘Het was vooral lastig schilderen wanneer de HST langsreed tijdens de schilderwerken, want dat veroorzaakte luchtstromingen via de openingen die op de sporen uitgeven’, legt Raoul ons ter plaatse uit. ‘De koudste winterdagen hebben ook specifieke problemen opgeleverd in de aan koude blootgestelde ruimtes: het was onmogelijk nog met een pistool te schilderen.’ En het was al evenmin gemakkelijk om het schilderwerk te laten samengaan met het leggen van de blauwe hardsteen - een mooie natuursteen uit de steengroeven van Henegouwen.
‘Kortom’, besluit Vincent Slabbaert nu het werk beëindigd is, ‘al bij al was het een klassieke schildersopdracht, maar dan wel in een uitzonderlijke omgeving.’